KE İle Son Durak

68′lerde Yanki sarmıştı sağı solu. Deniz’ler mahkemeye çıkarlarken gür sesle sesleniyordu;

Ankara’nın taşına bak, Gözlerimin yaşına bak, Yanki bizi esir almış, Şu düzenin işine bak . .
Ankara’nın taştır yolu, Yanki sarmış sağı solu, Sen gösterdin halk savaşı, Devrim için doğru yolu . .
Zulüm bir gün duracaktır, Halk zinciri kıracaktır, İşçi köylü yoksul halkım, İktidarı alacaktır . . .

Yıl : 2008

Yanki hala Ankara’da..

Hemde Tek Başına ..

Var mı bu dünyada Deniz’ler gibi, Mahir’ler gibi dostluklar, yoldaşlıklar, arkadaşlıklar, kardeşlikler..

Heh bir onların yaptıklarına yaşadıklarını bakın birde şu zamana.. Fark ortada.. Ulan bugünde dünya ile amma derdim varmış be. paso gençliğe giyidiriyorum.. Kendim çalar kendim oynarım.. Takılmayın fazla. Takan takar zaten takmayana ne desek boşa dimi ama. Okuyup da ulan harbi ”Ben ne yapıyorum..” diyen çıkar mı ki? Çıkmaz lan KE.. Sende iyi bir boksun sanki.. Salaklık sende ise millet ne yapsın.. Hah ben buraya ilerde bir kaç hikaye yazsam mı ki. Yok yahu salla KE.

Ne demiş şarkıda;

Bilsen Kimler vurdu beni babam bile sattı beni..

Bir şiirle bitirek ne alaka ise;

Hayın tuzaklarda kan uykularda
Vurulduk ey halkım unutma bizi!
İşkenceler için tahta çarmıha
Gerildik ey halkım unutma bizi!

Faşist namluların her kurşununda
Dirildik ey halkım unutma bizi!

Che Guevara ”Afrika Rüyası” kitabında der ki;
‘Yürüdüğüm yol boyunca kendimi hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim..”

Che’nin inandığı değerler için ölümü göze alan bir kahraman olduğunu tüm dünya zaten biliyor. O bağımsızlıkları uğruna savaştığı bir çok insan tarafından beklediği ya da hak ettiği desteği alamadı. Kendi için değil başkalarının bağımsızlığı için ölümü göze alan birinin kendisini yalnız hissetmesi yaşanabilecek en büyük ölüm değil midir zaten.

Bu zamanda kaçımız Che olabiliriz hayatın farklı alanlarında. Kaçımız Che’yi oynayabiliriz. Sanırım bir elin parmakları kadardır.

Nedense her şey değişen dünya yapısıyla alakalı bir yere geliyor. Etrafınızda güvenecek hiç kimseniz yok ise benim gibi yapın ve şu sözü yazın geçin;

-Yürüdüğüm yol boyunca kendimi hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim..

Bunu anlayabilseler seni zaten yalnız bırakırlar mı?
İronik bir durum..

Değişen dünya düzeni belkide yetişen yeni nesilinde yapısını değiştiriyor. Aşklar, arkadaşlıklar, sevigler, kardeşlikler.. Çok değil belkide bundan 10 yıl önce her şeyin bir anlamı vardı. İnsanlar kalp kırmaktan korkardı.

Peki ya şimdi ?

İnsanı canından yaralayan öldürmeyen ama işkence eden en sevdikleri. Uyuşturulmuş bir gençlik değil sadece değerlerden kopan bir gençlik yetişiyor. Blog’un ilk yazılarında Deniz Gezmiş’ler var. Hani davaları için ölümü göze alan gençler.

Arkadaşlarını davalarında ÖLÜM BİLE OLSA satmayan.. Ya şimdi ? Hah işte şimdi maddeselleşen bir dünya amuda kalkan düşünce mensupları.. Her şeyin para, sex, satış üçgeni içinde geliştiği bir gençlik dünyasında sonuç şuraya çıkıyor;

Bir insana ne kadar çok değer verirsen bir o kadar geri teper.

Yaşasın tam bağımsız Türkiye!

Yaşasın Marksizm-Leninizm !

Yaşasın Türk ve Kürt halklarının kardeşliği!

Yaşasın işçiler, köylüler!

Kahrolsun emparyalizm!

Deniz Gezmiş - Yusuf Aslan - Hüseyin İnan ‘a yapılanları, yaşananları anlatan “Oradaydım” Belgeseli. Olaylar Deniz Gezmiş - Yusuf Aslan - Hüseyin İnan ve diğerlerinin savunmasını yapan bir avukat tarafından anlatılıyor…

NbaTr’de yeteri kadar basketbol konuşuyoruz.Bu özel yere giriş de özel olsun..

6.Mayıs.1972′de idam edilen ”Tam Bağımsız Türiye” sevdalıları

Deniz Gezmiş, Yusuf Arslan, Hüseyin İnan’ı saygıyla anıyoruz..

Devrimciler ölür-Devrimler yürür..

Yaşasın Tam Bağımsız Türkiye