Ulan diyorum kendi kendime yıllardır ağlamadı bu Aziz Başkan ”Avrupa’da başarı..” diye içten içe. Lig önemli değil zaten şampiyon oluruz bir şekilde.. Eee Zico ne yaptı ? Takımı aldı Avrupa’da zirveye oynattı.

Peki sonra ?

Aziz Başkan kızmış.. Diyor ki ”Eee ligi önemsemedi..” vur tekmeyi Zico’ya. Fenerbahçe sadece Zico’yu değil, ışığını kaybetti. Vizyonunu kaybetti.

Aragones başarılı olur olmasına. Şampiyonda olur takım. Zaten bana göre şampiyon olacaktırda Fenerbahçe. Ama sorun şampiyonluklar değil. Vizyon !

Fenerbahçe sadece Zico’yu değil, vizyonunu kaybetti.

Rakibe saygı, futbola saygı, emeğe saygı demekti Zico. Ve takımınada bunu aşılıyordu. Fenerbahçe kaybettiği sempatisini rakiplerinin gözünde, Zico ile beraber kazanmaya başlamıştı. Fenerbahçe, Avrupa’da sahne alırken artık rakip takım taraftarlarıda tek yürek olmaya başlamıştı sarı-lacivert renkler için.

Zico bir çok şeyi değiştirdi. Değiştirmeye devam edecekti. Ama izin verilmedi.

Olmadı Aziz Başkan. Bak bu hiç olmadı. Önce Aydın Örs, sonra Zico. Nereye gidiyoruz Başkan. Ben Real Madrid olmak istemiyorum. G.Saray gibi elit zümre takımı olmak istemiyorum.

Ben Fenerbahçe’yi halk takımı olduğu için, Vefa’yı sadece İstanbul’da bir semt olarak görmediği için sevdim.

Ben alınan kupalarda değil kaçırılan kupalarda sevdim Fenerbahçe’yi. Ben Fenerbahçe’yi en çok Denizli deplasmanından dönüşte sevdim.

Biz böyle Fenerbahçeli olduk böyle gördük İslam Babadan. Fenerbahçe’nin büyüklüğü ne şampiyonluk büyüklüğüdür ne kupa büyüklüğüdür. Onun büyüklüğü başka bir büyülüktür işte adı konamaz..

Umarım arada bu sözü hatırlarsın Başkan. Umarım Zico’ları öldürmezsin. Çünkü bilmiyorsun ki aslında ölen sensin..

Sanırımı fazla gibi sanki;

Bu yürek seyyah olmuş nereye süreklerse oraya gidiyorum.

Her yüreği doğru sanıyorum. Her yüreğe sığınıyorum.

Eskiden dostluklara inanırdım da;

Şimdi o da 200 gram et parçasına satılır olmuş.

Yazacak da birşey yok. Hayat yazmış yazacağını.

Ankara’nın taşına bak, Gözlerimin yaşına bak, Yanki bizi esir almış, Şu düzenin işine bak . .
Ankara’nın taştır yolu, Yanki sarmış sağı solu, Sen gösterdin halk savaşı, Devrim için doğru yolu . .
Zulüm bir gün duracaktır, Halk zinciri kıracaktır, İşçi köylü yoksul halkım, İktidarı alacaktır . . .

Yıl : 2008

Yanki hala Ankara’da..

Hemde Tek Başına ..

Heh bir onların yaptıklarına yaşadıklarını bakın birde şu zamana.. Fark ortada.. Ulan bugünde dünya ile amma derdim varmış be. paso gençliğe giyidiriyorum.. Kendim çalar kendim oynarım.. Takılmayın fazla. Takan takar zaten takmayana ne desek boşa dimi ama. Okuyup da ulan harbi ”Ben ne yapıyorum..” diyen çıkar mı ki? Çıkmaz lan KE.. Sende iyi bir boksun sanki.. Salaklık sende ise millet ne yapsın.. Hah ben buraya ilerde bir kaç hikaye yazsam mı ki. Yok yahu salla KE.

Ne demiş şarkıda;

Bilsen Kimler vurdu beni babam bile sattı beni..

Bir şiirle bitirek ne alaka ise;

Hayın tuzaklarda kan uykularda
Vurulduk ey halkım unutma bizi!
İşkenceler için tahta çarmıha
Gerildik ey halkım unutma bizi!

Faşist namluların her kurşununda
Dirildik ey halkım unutma bizi!

Che’nin inandığı değerler için ölümü göze alan bir kahraman olduğunu tüm dünya zaten biliyor. O bağımsızlıkları uğruna savaştığı bir çok insan tarafından beklediği ya da hak ettiği desteği alamadı. Kendi için değil başkalarının bağımsızlığı için ölümü göze alan birinin kendisini yalnız hissetmesi yaşanabilecek en büyük ölüm değil midir zaten.

Bu zamanda kaçımız Che olabiliriz hayatın farklı alanlarında. Kaçımız Che’yi oynayabiliriz. Sanırım bir elin parmakları kadardır.

Nedense her şey değişen dünya yapısıyla alakalı bir yere geliyor. Etrafınızda güvenecek hiç kimseniz yok ise benim gibi yapın ve şu sözü yazın geçin;

-Yürüdüğüm yol boyunca kendimi hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim..

Bunu anlayabilseler seni zaten yalnız bırakırlar mı?
İronik bir durum..

Peki ya şimdi ?

İnsanı canından yaralayan öldürmeyen ama işkence eden en sevdikleri. Uyuşturulmuş bir gençlik değil sadece değerlerden kopan bir gençlik yetişiyor. Blog’un ilk yazılarında Deniz Gezmiş’ler var. Hani davaları için ölümü göze alan gençler.

Arkadaşlarını davalarında ÖLÜM BİLE OLSA satmayan.. Ya şimdi ? Hah işte şimdi maddeselleşen bir dünya amuda kalkan düşünce mensupları.. Her şeyin para, sex, satış üçgeni içinde geliştiği bir gençlik dünyasında sonuç şuraya çıkıyor;

Bir insana ne kadar çok değer verirsen bir o kadar geri teper.

Yaşasın Marksizm-Leninizm !

Yaşasın Türk ve Kürt halklarının kardeşliği!

Yaşasın işçiler, köylüler!

Kahrolsun emparyalizm!

6.Mayıs.1972′de idam edilen ”Tam Bağımsız Türiye” sevdalıları

Deniz Gezmiş, Yusuf Arslan, Hüseyin İnan’ı saygıyla anıyoruz..

Devrimciler ölür-Devrimler yürür..

Yaşasın Tam Bağımsız Türkiye